اگر به کمال رسیده و جاودانی بود...

- ای انسان مرموز، آنکه بیش از همه دوست میداری کیست؟

پدرت؟ مادرت؟ خواهرت یا برادرت؟
- نه پدر دارم، نه مادر، نه خواهر و نه برادر.

- دوستانت؟
- سخنی بر زبان میآورید که معنایش هنوز برایم ناشناخته مانده.

- وطنت؟
- نمیدانم که در کدام نقطه از جهان است.

-زیبایی؟
- او را دوست میداشتم، اگر به کمال رسیده و جاودانی بود.

-زر؟
- از آن بیزارم همانگونه که شما از خدا بیزارید.

- آه، پس چه دوستداری، ای غریبهی شگفت انگیز؟
- من ابرها را دوست دارم...ابرهایی که میگذرند…

آنجا… آنجا… ابرهای شگرف را.


{ شارل بودلر }