قالبهای کهنه

تو برای این رودخانهی خشک شده

دو ماهیِ قرمز آوردی

تو برای این علفِ غمگین که میان دره و کوهستان بود

نامی انتخاب کردی...

هر بار نگاهت میکنم،

غم را در دلم

مثل تاقههای پارچه روی هم میچینند

و هر بار بیشتر دوستت دارم،

ماهی قرمزی در حوضِ قلبم میغلتد!

به من بگو

چه طور میشود

بهار را در قوطیهای عطاری تازه نگه داشت؟

{ سید رسول پیره }